Αναλγητικά μυαλού

Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ένα φανταστικό-ανομοιογενές τρίγωνο. Το κάθε σημείο του τριγώνου, φαινομενικά τουλάχιστον, δε θα μοιάζει με τα άλλα δύο. Και τα τρία σημεία όμως, αν ενωθούν θα φτιάξουν το πλαίσιο που πιστεύω κινείται σήμερα η νεολαία, από 10 έως 40 ετών!

Σημείο 1: Εγκέφαλος

Το μυαλό είναι ένα από τα πολλά όργανα του ανθρωπίνου σώματος. Δε μας βοηθά, τουλάχιστον άμεσα, να περπατάμε ή να τρώμε. Μας βοηθά να σκεφτόμαστε, ίσως σημαντικότερη λειτουργία από τις προηγούμενες, μια και είναι απαραίτητη για να τελεστούν και οι υπόλοιπες λειτουργίες… Είναι όμως έτσι;

Το μυαλό όπως και τα άλλα όργανα, αντίθετα με αυτό που πίστευαν οι επιστήμονες μέχρι πριν λίγα χρόνια, δεν είναι ένα παγιωμένο όργανο που απλώς το χρησιμοποιούμε, αλλά πρέπει κι αυτό συνεχώς να αναπτύσσεται και να εξασκείται. Φανταστείτε να έχετε σε ακινησία τα πόδια σας για χρόνια και ξαφνικά να σας πουν “τρέξτε”. Αυτό δε γίνεται, και αν γίνει μπορεί να πάθετε ζημιά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με τον εγκέφαλο. Όταν δεν το χρησιμοποιείς δημιουργικά, όταν τα πάντα έχουν γίνει ρουτίνα και, ουσιαστικά, δε χρειάζεται σε καμιά στιγμή της ημέρας (!!!) να σκεφτείς, να αναπτύξεις νέες ιδέες, να προβληματιστείς (άρα οι υπόλοιπες λειτουργίες γίνονται αυτοματοποιημένα)… τότε τα κύτταρά του νεκρώνονται. Και αν για την περίπτωση των ποδιών μπορούμε, έστω και στα 50 μας, δειλά δειλά, να αρχίσουμε γυμναστική, για σκεφτείτε… μπορούμε στα 50 να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, όταν αυτό δεν το έχουμε κάνει για δεκαετίες;

Σημείο 2: Έρευνα

Η Καθημερινή δημοσίευσε μία έρευνα που πραγματοποίησε το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκτός όλων των υπολοίπων θλιβερών στατιστικών αποτελεσμάτων, μαθαίνουμε πως η νεολαία δε χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά της περισσότερες από 900 λέξεις! Η πληροφορία αυτή μου φάνηκε συγκλονιστική! Όπως επίσης και το γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία των νέων δε μπορούν να λύσουν ένα πρόβλημα που παρόμοιο δεν έχουν διδαχτεί! Κάπως έτσι δικαιολογούνται βέβαια και καταστάσεις που αναφέρω σε προηγούμενο άρθρο μου. Όταν αυτοί οι άνθρωποι μπουν στην παραγωγική διαδικασία, θα ήταν τρομερό να σκεφτούμε πως θα είναι απλά γρανάζια;

Σημείο 3: Διαφήμιση

Τώρα τελευταία παρακολουθούμε μία διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας στην οποία διαδραμματίζονται διάφορα σκετσάκια. Σε αυτά συμμετέχει ένας καθώς-πρέπει νεαρός, με γυαλιά, πουλοβεράκι, χωρίστρα κλπ. και ένας μαγκίτης, με τζιν, όρθιο μαλλί, λάγνο ύφος και τρελή αξυρισιά. Εν ολίγοις… ο σπασίκλας και ο cool. Η διαφήμιση προ-φα-νέ-στα-τα απευθύνεται, ως κύριο target group, στη νεολαία. Σε όλα τα σκετσάκια λοιπόν οι δύο νεαροί βρίσκονται “μέσα στην οθόνη” ενός κινητού τηλεφώνου και συζητούν. Στην ουσία ο σπασίκλας προσπαθεί να επιβάλλει (σχεδόν με γονική συμπεριφορά) στον cool κάποιες καταστάσεις. Και ενώ λοιπόν ο πρώτος λέει στο δεύτερο τί πρέπει να κάνει καθημερινά, ο δεύτερος του απαντάει με τα θέλω του. Και ενώ στο άλλο σκετσάκι ο πρώτος βάζει μερικά ερωτηματικά επιλογής προϊόντος, ο δεύτερος απαντάει με την αποστομωτική φράση “δε θέλω να πονάνε τα μυαλά μου”.

Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως οι διαφημίσεις (και γενικά η τηλεόραση) δεν επιβάλλει απόψεις και συμπεριφορές σε μη-σκεπτόμενους; Υπάρχει κάποιος που δε βλέπει πως οι διαφημιστές  δημιουργούν κουλτούρα και μας υποδεικνύουν τις “ανάγκες” μας; Αν τα βάλεις λοιπόν όλα αυτά στο ίδιο blender (αναμεικτήρας ελληνιστί…) τότε πως μπορώ να πιστέψω εγώ πως είναι τυχαίο το σκηνικό (“μέσα στην οθόνη του τηλεφώνου”!), οι πρωταγωνιστές (ο σπασίκλας και ο cool) αλλά και φυσικά οι ατάκες (“δε θέλω να πονάνε τα μυαλά μου”);

Εντάξει ρε παιδιά! Μη σκέφτεστε! Μην προβληματίζεστε! Και αν πονάνε τα μυαλά σας για μία απλή επιλογή που πρέπει να κάνετε, μήπως θα βοηθούσε κάποιο αναλγητικό μυαλού;

Mission accomplished: Το τρίγωνο είναι πραγματικότητα.

Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός! Η σκέψη, η δημιουργία, ο προβληματισμός, η εξάσκηση του μυαλού είναι στην εποχή μας έννοιες εκκωφαντικά ανύπαρκτες…

Ανεκδοτάκι…

Ξανθιά βγαίνει στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας και κάνει ηλιοθεραπεία και βγάζει το μαγιό της. Λίγο αργότερα από το επάνω διαμέρισμα, κατεβαίνει χαρτάκι καρφιτσωμένο σε πετονιά που φέρει το μήνυμα:
“Είσαι απίστευτη και θέλω οπωσδήποτε να βγούμε το βραδάκι για ένα ποτό. Αν θέλεις κι εσύ, τράβα την πετονιά μία φορά. Αν δε θέλεις, τράβα την πετονιά σαράντα φορές, τις δέκα τελευταίες πιο γρήγορα…”

Υποκριτές vs. Υποκριτών

Το 2009 δυστυχώς μπήκε για την ελληνική (τηλεοπτική) κοινωνία ακριβώς όπως τελείωσε το 2008: με μια δολοφονική ενέργεια εναντίον ενός παιδιού!

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος από τα πυρά ενός αστυνομικού. Στις 5 Ιανουαρίου 2009 (ακριβώς 30 ημέρες μετά) έγινε δολοφονική επίθεση με καλάζνικοφ και πυροβόλο όπλο εναντίον τριών αστυνομικών μεταξύ των οποίων και ο Διαμαντής Μαντζούνης που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, αφού ουσιαστικά αυτός “γαζώθηκε” από τις σφαίρες των κουκουλοφόρων.

Η κοινωνία των ανθρώπων δυστυχώς ήταν πάντα χωρισμένη στα δύο: στην εξουσία και το λαό. Φυσικά δεν έχουμε αντιληφθεί πως η εξουσία είναι “προϊόν” του λαού και ότι ο λαός δεν ξέρει να ξεχωρίζει που τελειώνει η “εξουσία”.

Στην περίπτωση του 15χρονου Αλέξη η “εξουσία χτύπησε ανελέητα το λαό”. Γι αυτό και ο λαός ξεσηκώθηκε. Πορείες, καταλήψεις, καταστροφές καταστημάτων, χιλιάδες άρθρα, ρεπορτάζ, blogs, posts και groups. Και φυσικά σε όλα αυτά (νόμιμα και παράνομα) υπήρχε και η διακριτική υποστήριξη των “μαζικών μέσων ενημέρωσης” (όπως ίσως θα έπρεπε να τα λέμε…). Η εξουσία δεν έδειξε και μεγάλο οίκτο προς το λαό. Και δε μιλάω βέβαια για έναν ηλίθιο μπάτσο (όπως τελικά του κόλλησε…) που ήθελε να το παίξει μάγκας, αλλά για την πολιτική, αστυνομική, θρησκευτική εξουσία μιλάω. Κανείς από τους παραπάνω δεν πήγε στο σπίτι της μάνας του Αλέξη (ή τέλος πάντων δε μαθεύτηκε) για να τη συλλυπηθεί. Ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ούτε ο αστυνομικός διευθυντής ούτε… ούτε… ούτε… Αρκέστηκαν απλώς σε δηλώσεις. Και ο λόγος είναι απλός: όλοι αυτοί υποτίθεται πως είναι στην απέναντι όχθη. Ακόμη και αν ο πρωθυπουργός ήθελε καλοπροαίρετα να πάει στο σπίτι του Αλέξη υπήρχε μία καλή πιθανότητα να τον λυντσάρουν.

Στην περίπτωση του 21χρονου Διαμαντή η  “πιο ακραία πλευρά του λαού χτύπησε την εξουσία”. Ένα παιδί που πέρασε με άριστα στις πανελλήνιες, έγινε αστυνομικός πριν λίγους μήνες για επαγγελματική αποκατάσταση και υπηρετούσε στα ματ για να είναι κοντά στην αδερφή του, διαπεράστηκε από τα βλήματα των κουκουλοφόρων. Ο λαός όμως δεν κουνήθηκε! Ούτε ξεσηκωμός, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο δρόμο, ούτε πορείες, ούτε καταλήψεις, ούτε να περικυκλώσουν τα Εξάρχεια για να βρουν αυτούς τους 50 ανθρώπους, ούτε… ούτε… ούτε… Αυτό δε σημαίνει πως ο κάθε άνθρωπος, πνιγμένος στην καθημερινότητά του, χάρηκε με αυτό που συνέβη στο Διαμαντή. Απλώς δεν θίχτηκε ο εγωισμός του, κάτι που συνέβη με τον Αλέξη. Η δε εξουσία είχε επίσης “περίεργη” συμπεριφορά. Κοντά στη Διαμαντή έσπευσαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Εσωτερικών, ο Υπουργός Υγείας, ο Δήμαρχος Αθηναίων… ο… ο… ο… Και σχεδόν όλοι μίλησαν για “χτύπημα εναντίον της Δημοκρατίας”. Τα δε κόμματα της Αριστεράς αρκέστηκαν σε δηλώσεις τύπου “ήταν προβοκάτσια ενάντια στις δημοκρατικές κινητοποιήσεις της νεολαίας” (από τους μεν) και “προβοκάτσια ενάντια στο εργατικό κίνημα” (από τους δε). Είναι απίστευτοι οι άνθρωποι! Δολοφονική απόπειρα χαρακτηρίζεται “προβοκάτσια”. Δηλαδή θα πας στη μάνα ενός νεαρού αστυνομικού που σκοτώθηκε και θα της πεις… “μην ανησυχείς κυρία μου… προβοκάτσια ήταν”!

Και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι… που να κοιτάξω και να μη δω υποκρισία;

Στις διάφορες μορφές εξουσίας που συμπεριφέρονται διαφορετικά στην απώλεια μιας νεαρής ανθρώπινης ζωής, σύμφωνα με τους νόμους των image makers;

Στην αντιπολιτευτική εξουσία που στη μια περίπτωση εξίσταται και μαίνεται ενάντιων όλων και στην άλλη αρκείται σε δηλώσεις που δεν καταλαβαίνεις αν καταδικάζει μία δολοφονική επίθεση;

Στα μέσα που στηρίζουν και τις δύο περιπτώσεις (βάζοντας πολλές φορές και διαβάλματα) με σκοπό να διατηρηθεί το θέμα όσο γίνεται περισσότερο, για προφανείς λόγους;

Ή μήπως να κοιτάξω προς την πλευρά της κοινωνίας μας που γι αυτήν το ένα παιδί γίνεται “σημαία” και λόγος για κοινωνική επανάσταση και το άλλο παιδί είναι απλώς οι ειδήσεις των 8;

God save us!

Τα της δολοφονίας γνωστά ( τι; δε βλέπετε μεσημεριανά;;; ).

Ξημερώματα 4 Ιουνίου 2008 βρέθηκε ο Σεργιανόπουλος νεκρός στο διαμέρισμά του με 21 μαχαιριές ( ΑΕΚτζής ήταν ο killer; ).

Το θέμα είναι οι διαστάσεις που πήρε το ζήτημα. Θα μου πεις… δε θα πάρει; Celebrity είναι. Ναι… αλλά τόσο;

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος ήταν ένας συμπαθέστατος ηθοποιός που έκανε το μεγάλο μπαμ με τους Δυο ξένους και στη συνέχεια διατηρήθηκε σε υψηλό τηλε-επίπεδο με ανάλογες κωμικές ή δακρύβρεχτες σειρές. Από παλιά υπήρχε η φήμη ότι ήταν ομοφυλόφιλος (ουπς! δεν κάνει να το λέμε;;; συγγνώμη Τατιάνα!) και εσχάτως μάθαμε πως ήταν χρήστης κοκαΐνης. Αλλά η φήμη της ομοφυλοφιλίας ερχόταν σε αντιπαράθεση τόσο με τις σχέσεις του παρελθόντος (βλέπε π.χ. Κορομηλά) όσο και με το αξύριστο zen-premier look του. Οι γυναίκες δε μπορούσαν να πιστέψουν πως ένας ΤΕΤΟΙΟΣ άντρας είχε… τέτοιες ορέξεις! Και η φήμη ήταν απλώς …”ζήλεια των κοινών θνητών-ανδρών”.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα μας ξεμπροστιάζει όλους. Όπως προκύπτει από τις καταθέσεις, έψαχνε στα στέκια-αγορές να βρει τον έρωτα της ζωής του, δοκιμάζοντας αρκετές δεκάδες ανδρών κάθε τόσο. Σε συνδυασμό βέβαια με τη συνήθεια της κόκας, το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό (ή μάλλον… θατανατηφόρο).

Και ενώ περίμενες να ακούσεις συγκρατημένα ρεπορτάζ, διότι ήταν (όπως αποδείχτηκε) ένα πάρα πολύ κακό πρότυπο (λόγω των ναρκωτικών) αλλά και όχι και τόσο “zen-premier” τελικά όσο φαινόταν, το αποτέλεσμα ήταν εντελώς το αντίθετο!

Η απόλυτη Θεοποίηση! Ξαφνικά το να παίρνεις κόκα… περνάει στο ντούκου! Τα παιδιά ακούν όλη μέρα για τον απόλυτα πετυχημένο celebrity αλλά δεν ακούν τίποτα κακό γι αυτό το έγκλημα, των ναρκωτικών. Απ’έξω απ’έξω “τον καημένο το Νίκο”, “ρε τί έπαθε;” αλλά καμία βαρύγδουπη λέξη για να τονίσουν το… έγκλημα. Οι βαρύγδουπες λέξεις τελειώνουν στο στήθος της Καλομοίρας και την πυτζάμα του Σαρμπέλ. Το ότι ήταν ομοφυλόφιλος ναρκωμανής που “ψώνιζε” με την ίδια ευκολία ναρκωτικά και συντρόφους από τις κακόφημες συνοικίες της Αθήνας, περιτυλίγεται με όμορφες λέξεις. Και ξαφνικά… δεκάδες fan clubs ξεπηδούν στο ίντερνετ… και ξαφνικά… μου έρχεται πρόσκληση να γίνω μέλος σε ένα από τα δεκάδες groups, στη μνήμη του, στο facebook, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους χρήστες. Αν δεν είναι αυτό η απόλυτη Θεοποίηση… τότε τί είναι;

Δε λέω πως δεν ήταν συμπαθέστατος… δε λέω πως δεν έκανε κακό σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό του… και σε καμιά περίπτωση δε θέλω να προσβάλλω τη μνήμη του. Το πρόβλημα δεν ήταν σε αυτόν. Το πρόβλημα είναι στους γνωστούς ενόχους πίσω και μπροστά από τις κάμερες. Κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφτούμε ποιους κάνουμε είδωλα και ακόμη περισσότερο γιατί δεν τους “ρίχνουμε από εκεί πάνω” όταν πρέπει!!! Τα παιδιά μιλούν όλη μέρα γι αυτόν! Και αυτός έχει τρία χαρακτηριστικά: ομοφυλόφιλος (ανεπίτρεπτο ακόμη για την κοινωνία μας) ναρκωμανής (εγκληματικό για πάντα) και νεκρός!

God saved Nikos… now God save us!

Κινητά βακτήρια!

Αηδιαστικό Γεγονός: Το μέσο κινητό τηλέφωνο περιέχει περισσότερα βακτήρια από το καπάκι της τουαλέτας.

Μη βιαστείς να πεις ότι το δικό σου είναι πιο καθαρό από τον μέσο όρο. Να γιατί:

• Δεν το έχεις καθαρίσει ποτέ.

• Έχει περάσει από πολλά αυτιά και στόματα.

• Το έχεις αφήσει σε πάμπολλα τραπεζάκια από καφετέριες.

• Σου έχει πέσει στο πάτωμα.

Έρευνα έδειξε ότι το μέσο κινητό τηλέφωνο περιέχει περισσότερα βακτήρια από το καπάκι της τουαλέτας, το χερούλι μιας πόρτας δημόσιας χρήσης, την σόλα ενός παπουτσιού και ένα πληκτρολόγιο.

Ακόμα χειρότερη γίνεται η κατάσταση αν σκεφτούμε ότι το κινητό ακουμπάει πολλά σημεία του σώματός μας συλλέγοντας νέα βακτήρια και αφήνοντας αυτά που περιέχει ήδη.

Επιπλέον, τα βακτήρια για να πολλαπλασιαστούν θέλουν υγρασία και ζέστη. Δηλαδή ακριβώς το περιβάλλον της τσέπης μας!

Όπως ίσως ξέρεις, τα κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιούν μικροκύματα. Αυτά έχουν την ιδιότητα να δονούν τα μόρια του νερού μεταξύ τους και αυτή η τριβή είναι που δημιουργεί την θερμότητα στον φούρνο μικροκυμάτων. Σκέψου τώρα, ότι κάθε φορά που παίρνεις τηλέφωνο, βοηθάς στην αναπαραγωγή των ήδη υπάρχοντων βακτηρίων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσεις να μιλάς στο τηλέφωνο, αλλά καλό θα ήταν μία φορά το χρόνο να καθαρίζεις την τουαλέτα που ακουμπάς στο αυτί και το στόμα σου.

Τα βακτήρια δεν είναι ορατά με το ανθρώπινο μάτι που σημαίνει ότι ακόμα και αν το κινητό μας γυαλίζει από καθαριότητα ίσως να έχει μερικά εκατομμύρια βακτήρια

στην επιφάνειά του.

Για να το καθαρίσεις μην το βάλεις κάτω από τη βρύση. Πάρε αντιβακτηριδιακά πανάκια από το φαρμακείο. Για την υγεία σου μιλάμε..

http://abcnews.go.com/GMA/Health/story?id=2273311

Πιος ήπε ωτι δεν κσέρο οθρωγραφοία;

Την Τρίτη 20 Μαΐου σε εξετάσεις που έγραψαν υποψήφιοι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (δηλαδή, 17χρονοι που θέλουν να μπουν σε πανεπιστήμια!!!) ζητήθηκαν από τους ίδιους τους υποψηφίους διευκρινήσεις από το υπουργείο για κάποιες “άγνωστες” λέξεις που είχε το κείμενο του Σεφέρη που τους έπεσε σα θέμα! Ζήτησαν να τους μεταφραστούν στα… ελληνικά! Οι λέξεις ήταν “ψεγάδι”, “υπόδικος”, “ροπή”, “παρωχημένος” κλπ. Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο πρώτος που ντρέπεται για το εκπαδευτικό σύστημα της χώρας του!

Αλλά το καλύτερο από όλα το διάβασα σε ένα blog όπου κάποιος σαν και μένα, καυτηρίασε την κατάντια των μαθητών, αλλά κυρίως των καθηγητών!!! Η πρώτη λοιπόν απάντηση που πήρε αυτός ο τύπος ήταν η παρακάτω:

Ρε πεδια. Eleoc.
με την ίδια λογικη, θα πρέπει και εσεις να ξερετε να μιλάτε Ν.ελλινικα. Argo.
fiskilis, ArchangelX, cdhyper. Για παντε στην Ναβαρίνου(ή οτι εχετε εκει στην Αθηνα) και προσπαθιστε να σινενοηθίτε με emo, καγκουρες, τρεντιδες.
Αντε να σας δω..
Γιατι πρέπει αφτοι να ξερουν “αχρεα”, “καθαρεβουσα” και εσεις/εμεις όχι argo?
ΤΟ απογεμα που θα παω σπίτι, θα σας βαλω ενα vide-άκι σχετικο να δήτε.

Τί να πω;;; Τον αποστόμωσε!!!

Μπαρουτοκαπνισμένοι Καβαλιώτες

Επιτέλους… συλλαλήσαμε! Επιτέλους μαζευτήκαμε πολύ Καβαλιώτες στο ίδιο σημείο για τον ίδιο σκοπό.

Προσωπικά πιστεύω πως ήμασταν λίγοι. Εντάξει, οι φωτογραφίες δείχνουν τον τρελό χαμό αλλά… πιστεύει κανείς τις φωτογραφίες; Με εμένα αντίπαλο;;;

Θεωρώ πως ήμασταν λίγοι διότι στο pick της συγκέντρωσης καταφέραμε να… γεμίσουμε την πλατεία της πόλης… Αυτό (αν και η γυναίκα μου λέει πως δεν ξέρω να υπολογίζω…) πρέπει να σημαίνει 7-8… άντε 10 χιλιάδες κόσμο! Πάνω κάτω νομίζω τόσο προέβλεψαν και οι ειδήμονες πως μαζευτήκαμε. Αλλά δεν ήμαστε τόσοι διάολε! Ήμαστε περισσότεροι! Και αν πιστέψουμε πως ήρθαν από Καρβάλη, Ελευθερούπολη, Δράμα, Ξάνθη… ε, όχι… μπορούσαμε περισσότερο!

Δεν είναι ώρα όμως για κλάψα. Έγινε ότι έγινε. Το μήνυμα πρέπει να πέρασε σαφές! Όλοι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες ήταν εκεί. Μίλησαν, “εξοργίστηκαν”, δημαγώγησαν. Η φωνή του λαού όμως δεν ακούστηκε. Εντάξει, κατ’ουσίαν, μαζεύτηκαν όσοι πήραν 2ωρη άδεια από τις δουλειές τους και αρκετά παιδιά. Αλλα παρόλα αυτά έπρεπε να ακουστούν. Είτε από μικρόφωνα (τραγικό λάθος των διοργανωτών) είτε με συνθήματα (κλασσικό λάθος των Καβαλιωτών). Είναι απαράδεκτο τα πρώτα συνθήματα να ακουστούν αφού έχει αρχίσει η πορεία, οι μισοί έχουν φύγει (φυσικά!!!) και αυτά να είναι αποκλειστικά από 1-2 σχολεία!!!

Τέλος πάντων το sms έφυγε… Θα δούμε την αναφορά μηνύματος!

Υ.Γ.1: Πολύ θα ήθελα να δω τί θα γίνει αν τελικά αποφασιστεί να εγκατασταθεί το εργοστάσιο… Εκεί θα δείξουν οι Καβαλιώτες αν έχουν άντερα!

Υ.Γ.2: Ελπίζω κ. Καλλιοντζή να μην παρακαλάτε να γίνει το εργοστάσιο ώστε να έχετε το καλύτερο πάτημα για την εκλογή σας ως βουλευτής! (αν και δεν πρέπει να αδικούμε χωρίς λόγο… αλλά πάντα υπάρχει κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού μας, έτσι δεν είναι;)

Υ.Γ.3: Για τους Κομμουνιστές… τί να πούμε; Συγκεντρωμένοι αλλού, πίσω και μακρυά από την υπόλοιπη πορεία, βρίζοντας το… “Μάαστριχτ”. Τους έβλεπες ρε παιδί μου! Το νιώθανε! Το λέγανε από μέσα τους: “Ποιοι είναι αυτοί που κάνουν συλλαλητήριο; Η διαμαρτυρία είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ υπόθεση! Κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί! Μόνο εμείς ξέρουμε το καλό του λαού! ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ!!!”

Υ.Γ.4: Τελικά αυτός ο Τσίπρας είναι πολιτικός ή celebrity; Γιατί για celebrity μου φάνηκε όταν ήταν ο μοναδικός που χειροκροτήθηκε μαζικά. Εκτός και αν όλοι γνωρίζουν το βιογραφικό του…

Υ.Γ.5: Το επόμενο συλλαλητήριο ας το διοργανώσουν οι καφετέριες… Που θα ξαναβρούν Τετάρτη πρωί τόσο κόσμο από τις 11 έως τις 14.30;;;

Λιθάνθρακας στην Καβάλα

Παραμονές του συλλαλητηρίου των πολιτών και των φορέων στην Καβάλα για την εναντίωση στην εγκατάσταση εργοστασίου Λιθάνθρακα στη ΒΙ.ΠΕ. Καβάλας.

Το αν πρέπει ή όχι να γίνει το εργοστάσιο πιστεύω ότι δε χωρά αμφισβήτηση. Δεν έχω τις γνώσεις (και ενδεχομένως δε χρειάζεται) για να τεκμηριώσω τα δεινά που φέρουν τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Το έχουν κάνει άλλοι, ειδήμονες, πριν από μένα.

Σίγουρα, κάποιες δεκάδες ή και εκατοντάδες θέσεις εργασίας δεν ισοσταθμίζονται με τις επιπτώσεις που θα έχει το εργοστάσιο σε εμάς, στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Ούτε φυσικά συγκρίνονται με την καταστροφή του περιβάλλοντος, που, και αυτό, με εκατοντάδες τρόπους, έχει επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων της περιοχής.

Με θυμάμαι να πηγαίνω προς την Καστοριά, περνώντας από την Πτολεμαΐδα και στην ευρύτερη περιοχή των εργοστασίων να μην υπάρχει δέντρο!!! Πραγματικά τρομακτική η εικόνα! Όπως και τρομακτικό θα είναι και το ίδιο σκηνικό σε μία πανέμορφη πόλη σαν την Καβάλα!

Ας φτάσουμε στα άκρα λοιπόν τώρα που είναι νωρίς. Τώρα, που δεν έχει γίνει ακόμη το εργοστάσιο και δεν έχουν “βολευτεί” αρκετοί συμπολίτες μας. Τώρα που κανείς από εμάς δεν έχει άμεσο συμφέρον. Ας φτάσουμε στα άκρα! Και τα άκρα δεν είναι να απειλήσουμε απλά τους “εκλεκτούς” μας πως δε θα τους επανεκλέξουμε. Αυτά είναι πταίσματα! Τα μελλοντικά καρκινώματα στα σώματα των παιδιών μας απαιτούν κάτι παραπάνω από αυτό!

Ας βροντοφωνάξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο! Ας κάνουμε φασαρία! Ας καταλάβουν όλοι αυτοί (είτε στην Καβάλα, είτε στη Θεσσαλονίκη, είτε στην Αθήνα) που θέλουν να μας σκοτώσουν, πως δε θα έχουν εύκολο έργο. Τα έχουν καταφέρει και άλλοι πριν από μας… Μπορούμε και εμείς. Τώρα που είναι νωρίς.

Αν το εργοστάσιο γίνει, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο πια να φύγει. Αν η αντίδρασή μας έχει τώρα μία δυσκολία, αν γίνει το εργοστάσιο θα έχει χίλιες! Διότι κανείς πολιτικός δε θα εναντιωθεί σε μία ήδη υπάρχουσα επιχείρηση. Και αρκετοί συμπολίτες μας θα έχουν άμεσο συμφέρον στην επιχείρηση (ειδικά αν οι μισθοί προκαλούν και μερική αμνησία του… καρκίνου).

Αν παρελπίδα γίνει το εργοστάσιο τότε πρέπει να υπερβούμε τους εαυτούς μας και σε ένταση αλλά κυρίως σε διάρκεια:

1. Εννοείται πως δε θα επανεκλεγεί άνθρωπος που θα προσυπογράψει τη συμφωνία
2. Τα πρώτα σακιά καρκινογόνου λιθάνθρακα που θα παραχθούν να τα πετάξουμε στις αυλές των υπευθύνων, είτε αυτοί είναι διοικούντες το εργοστάσιο, είτε είναι πολιτικοί παράγοντες.
3. Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο (ναι, ναι, ξέρω… δεν έχουμε ψωμί να φάμε) να αποτελούν “μιάσματα” της κοινωνίας της Καβάλας και να αποτελούν μέρος του προβλήματος! Να αισθάνονται πως για 700-800-1000 ευρώ καταστρέφουν την πόλη και σκοτώνουν τους συνανθρώπους τους.
4. Όσοι έρθουν να εργαστούν στην επιχείρηση από άλλες πόλεις να έχουν την ίδια αντιμετώπιση με τους προηγούμενους. Να αισθανθούν την… “αφιλοξενία” μας.
5. Να κατέβουμε (ναι, γιατί όχι) 50.000 άνθρωποι στην Αθήνα και να κατασκηνώσουμε στο Σύνταγμα!!!

Ευπρόσδεκτα μέτρα είναι βέβαια και όποια άλλα σκεφτεί ο καθένας μας. Αλλά το θέμα είναι πως πιθανότερο είναι να καταλήξουν κάποιοι άνθρωποι φυλακή για “εξύβριση” “παρενόχληση” κλπ. παρά να κλείσει η επιχείρηση. Γι αυτό λοιπόν, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να ακολουθήσουμε το δρόμο των πολιτών του Βόλου. Ή, για να μην πάμε πολύ μακριά, των Δραμινών που έχουν  κερδίσει κάθε τι που έχουν διεκδικήσει, πολύ απλά διότι εργάζονται προληπτικά και μαζικά!!!

Μεγαλώσαμε σε μία πόλη που δε διεκδικεί τίποτα, δεν εναντιώνεται σε τίποτα και ως αποτέλεσμα, δεν έχει να ελπίζει σε τίποτα. Όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις-εργοστάσια (που δε φέρνουν το θάνατο αλλά… δουλειές) είναι σε άλλες πόλεις. Εδώ… zero! Ένα ετοιμοθάνατο εργοστάσιο λιπασμάτων που πνέει τα λίσθια. Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, δίπλα στη λέξη “μαντρί” σίγουρα θα έπρεπε να υπάρχει μία φωτογραφία της Καβάλας!!!

Ε, ναι, ήρθε λοιπόν η ώρα για την πρώτη μας νίκη! Και αυτή πλέον δε θα αφορά να κερδίσουμε κάτι που θα βελτιώσει τη ζωή μας αλλά να αποτρέψουμε το θάνατο!

Άντρας-άγαλμα!

Λέει ο άνδρας στην γυναίκα του:
- Βαλε το παλτό σου, αγάπη μου, θα πάω στο μπαρ.
- Θα με πάρεις μαζί για ένα ποτό; απαντάει χαρούμενα η γυναίκα.
- Μην λες βλακείες, της απαντάει… Απλώς θα κλείσω το καλοριφέρ!

Νεολαία, αλλά όχι… Νεοέλληνες

“Είναι κρίμα τα νιάτα να χαραμίζονται στη νεολαία!!!”

Αισίως μπήκαμε στη νέα χρονιά. Όλοι μας είμαστε έναν χρόνο μεγαλύτεροι, ωριμότεροι και με μεγαλύτερες ευθύνες. Και αν για τους μεγαλύτερους, δεν αλλάζουν και πάρα πολλά πράγματα, για τους νέους αλλάζουν δραστικά. Δεν είναι το ίδιο από 44 να γίνεσαι 45 και 46 και από τα 16 να γίνεσαι 17 και 18. Οι ρυθμοί αλλαγής τρόπου ζωής της συμερινής νεολαίας είναι εκπληκτικά γρήγοροι. Ίσως οι γρηγορότεροι από κάθε άλλη νεολαία του παρελθόντος.

Προσπαθώντας να γράψω ότι μου κατεβαίνει από το μυαλό για τους νέους σήμερα, σκέφτηκα αν είμαι σε θέση να το κάνω. Είναι πολύ αγχωτικό το να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να σχολιάσει, αλλά κυρίως, να κατανοήσει τον τρόπο ζωής των νέων. Θα το κάνω όμως, διότι, αν μή τί άλλο, θεωρώ πως είμαι στην καταλληλότερη ηλικία (λίγο πάνω από τα πρώτα -άντα). Αρκετά μακριά πλέον από την τρέλα της εφηβείας αλλά όχι και πολύ αποστασιοποιημένος, λόγω μουσικής, συνηθειών, ενέργειας αλλά και επαγγέλματος.

Φυσικά κανείς δε μπορεί να εντάξει όλους τους νέους, οποιασδήποτε εποχής, σε μία μόνο κατηγορία. Σαφώς και υπάρχουν διάφορα είδη, όπως σε κάθε εποχή αλλά και σε κάθε ηλικία. Αυτό όμως που πάντα φαίνεται είναι η πλατιά μάζα. Και αυτή έχει συγκεκριμένες συνήθειες.

Οι νέοι σήμερα ζουν μία καθημερινότητα-τρέλα. Το μεγαλύτερο ποσοστό έχει μία αφόρητη πίεση από το σπίτι αλλά και τον ευρύτερο περίγυρο, να γίνουν ο… Αϊνστάιν του μέλλοντος. Φροντιστήρια που ξεκινούν, όχι από ανάγκη λόγω “ανικανότητας” (όπως στην εποχή μας) αλλά από την “παράνοια” των γονέων για γρήγορη και κυρίως σίγουρη μάθηση. Φροντιστήρια που ξεκινούν, όχι από την 3η γυμνασίου ή την 1η λυκείου αλλά από την 3η δημοτικού!!!

Και μέσα στον κατακλυσμό πληροφοριών καταντούν α-νόητα  ρομποτάκια που απλώς ακολουθούν την εποχή τους. Δέχονται πιέσεις από γονείς, σχολείο, φροντιστήριο, (εσχάτως) εκκλησία, κόμματα, τηλεόραση.

Φανς τραγουδιστών που αν πραγματικά τους ακούσεις να τραγουδούν θα… γίνεις emo.

Φανς ομάδων που δεν έχουν δει στη ζωή τους (σε αυτό μοιάζουμε αρκετά).

Φερέφωνα κάθε αστείου ή ευφυολογήματος που (ανα) παράγει ο κάθε Λάκης.

Δέκτες ίδιων ringtone και video στα (ετήσια ολοκαίνουρια) κινητά τους .

“Emo” που έγιναν εν μία νυκτί διάσημοι. Παιδάκια που κόβουν τις φλέβες τους και είναι ετερομοφυλόφυλλα. Παιδάκια που, και καλά, παραείναι συναισθηματικά, πηγαίνουν στις κηδείες και κλαίνε, είναι η προσωποποίηση του πεσιμισμού.

Σε όσους είναι πάνω από 25 ακούγεται τραγικά ηλίθιο και δήθεν. Αλλά μήπως κάπως έτσι δεν ακούγονταν και οι “δικοί μας” πανκ;