Το 2009 δυστυχώς μπήκε για την ελληνική (τηλεοπτική) κοινωνία ακριβώς όπως τελείωσε το 2008: με μια δολοφονική ενέργεια εναντίον ενός παιδιού!
Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος από τα πυρά ενός αστυνομικού. Στις 5 Ιανουαρίου 2009 (ακριβώς 30 ημέρες μετά) έγινε δολοφονική επίθεση με καλάζνικοφ και πυροβόλο όπλο εναντίον τριών αστυνομικών μεταξύ των οποίων και ο Διαμαντής Μαντζούνης που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, αφού ουσιαστικά αυτός “γαζώθηκε” από τις σφαίρες των κουκουλοφόρων.
Η κοινωνία των ανθρώπων δυστυχώς ήταν πάντα χωρισμένη στα δύο: στην εξουσία και το λαό. Φυσικά δεν έχουμε αντιληφθεί πως η εξουσία είναι “προϊόν” του λαού και ότι ο λαός δεν ξέρει να ξεχωρίζει που τελειώνει η “εξουσία”.
Στην περίπτωση του 15χρονου Αλέξη η “εξουσία χτύπησε α
νελέητα το λαό”. Γι αυτό και ο λαός ξεσηκώθηκε. Πορείες, καταλήψεις, καταστροφές καταστημάτων, χιλιάδες άρθρα, ρεπορτάζ, blogs, posts και groups. Και φυσικά σε όλα αυτά (νόμιμα και παράνομα) υπήρχε και η διακριτική υποστήριξη των “μαζικών μέσων ενημέρωσης” (όπως ίσως θα έπρεπε να τα λέμε…). Η εξουσία δεν έδειξε και μεγάλο οίκτο προς το λαό. Και δε μιλάω βέβαια για έναν ηλίθιο μπάτσο (όπως τελικά του κόλλησε…) που ήθελε να το παίξει μάγκας, αλλά για την πολιτική, αστυνομική, θρησκευτική εξουσία μιλάω. Κανείς από τους παραπάνω δεν πήγε στο σπίτι της μάνας του Αλέξη (ή τέλος πάντων δε μαθεύτηκε) για να τη συλλυπηθεί. Ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ούτε ο αστυνομικός διευθυντής ούτε… ούτε… ούτε… Αρκέστηκαν απλώς σε δηλώσεις. Και ο λόγος είναι απλός: όλοι αυτοί υποτίθεται πως είναι στην απέναντι όχθη. Ακόμη και αν ο πρωθυπουργός ήθελε καλοπροαίρετα να πάει στο σπίτι του Αλέξη υπήρχε μία καλή πιθανότητα να τον λυντσάρουν.
Στην περίπτωση του 21χρονου Διαμαντή η “πιο ακραία πλευρά του λαού χτύπησε την εξουσία”. Ένα παιδί που πέρασε με άριστα στις πανελλήνιες, έγινε αστυνομικός πριν λίγους μήνες για επαγγελματική αποκατάσταση και υπηρετούσε στα ματ για να είναι κοντά στην αδερφή του, διαπεράστηκε από τα βλήματα των κουκουλοφόρων. Ο λαός όμως δεν κουνήθηκε! Ούτε ξεσηκωμός, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο δρόμο, ούτε πορείες, ούτε καταλήψεις, ούτε να περικυκλώσουν τα Εξάρχεια για να βρουν αυτούς τους 50 ανθρώπους, ούτε… ούτε… ούτε… Αυτό δε σημαίνει πως ο κάθε άνθρωπος, πνιγμένος στην καθημερινότητά του, χάρηκε με αυτό που συνέβη στο Διαμαντή. Απλώς δεν θίχτηκε ο εγωισμός του, κάτι που συνέβη με τον Αλέξη. Η δε εξουσία είχε επίσης “περίεργη” συμπεριφορά. Κοντά στη Διαμαντή έσπευσαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Εσωτερικών, ο Υπουργός Υγείας, ο Δήμαρχος Αθηναίων… ο… ο… ο… Και σχεδόν όλοι μίλησαν για “χτύπημα εναντίον της Δημοκρατίας”. Τα δε κόμματα της Αριστεράς αρκέστηκαν σε δηλώσεις τύπου “ήταν προβοκάτσια ενάντια στις δημοκρατικές κινητοποιήσεις της νεολαίας” (από τους μεν) και “προβοκάτσια ενάντια στο εργατικό κίνημα” (από τους δε). Είναι απίστευτοι οι άνθρωποι! Δολοφονική απόπειρα χαρακτηρίζεται “προβοκάτσια”. Δηλαδή θα πας στη μάνα ενός νεαρού αστυνομικού που σκοτώθηκε και θα της πεις… “μην ανησυχείς κυρία μου… προβοκάτσια ήταν”!
Και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι… που να κοιτάξω και να μη δω υποκρισία;
Στις διάφορες μορφές εξουσίας που συμπεριφέρονται διαφορετικά στην απώλεια μιας νεαρής ανθρώπινης ζωής, σύμφωνα με τους νόμους των image makers;
Στην αντιπολιτευτική εξουσία που στη μια περίπτωση εξίσταται και μαίνεται ενάντιων όλων και στην άλλη αρκείται σε δηλώσεις που δεν καταλαβαίνεις αν καταδικάζει μία δολοφονική επίθεση;
Στα μέσα που στηρίζουν και τις δύο περιπτώσεις (βάζοντας πολλές φορές και διαβάλματα) με σκοπό να διατηρηθεί το θέμα όσο γίνεται περισσότερο, για προφανείς λόγους;
Ή μήπως να κοιτάξω προς την πλευρά της κοινωνίας μας που γι αυτήν το ένα παιδί γίνεται “σημαία” και λόγος για κοινωνική επανάσταση και το άλλο παιδί είναι απλώς οι ειδήσεις των 8;
Αρχειοθετήθηκε ως : Καθημερινότητα
