Φανταστικοί διάλογοι…

- Πρόεδρε… δεν ξέρω πως να στο πω… πέφτουμε…

- Ποιος;;; Ποιος μας έριξε;

- Πρόεδρε..να… ένα δικό σου παιδί… κάποιος κοντινός… και σου είπα, να μην τον έχεις τόσο ψηλά…

- Λέγε Γιώργο… ποιος; Ο Μιλτιάδης;

- Όχι πρόεδρε… ο Αντώνης!

- Καταραμένος να είναι! Θα τον κυνηγήσω σα σκυλί… και αν ακόμη κάνει κόμμα, δε θα τον αφήσω να ορθοποδήσει… θα τον θάψω για το κακό που μου έκανε… που δε με ακούει ότι σε 10 χρόνια κανείς δε θα θυμάται το όνομα των Σκοπίων… ο τρισκατάρατος…

- Πρόεδρε.. μη λες μεγάλα λόγια… μπορεί να κάνει κόμμα… μπορεί και όχι… αλλά έτσι που τα φέρνει η π… η ζωή, μπορεί σε 15-20 χρόνια να κυβερνά αυτός τη Ν.Δ.

- Μη λες βλακείες Γιώργο. Και αν ακόμη θεωρήσουμε πως εγώ δε θα είμαι στην πολιτική σκηνή τότε (αν είναι δυνατόν!!!) θα τον κυνηγήσει το Ντοράκι! Μη φοβάσαι! Ο λαός άλλωστε δεν ξεχνά…

- Μην είσαι σίγουρος πρόεδρε… μην είσαι σίγουρος…

Εκλογές 2009

Μετά από τόση σωρευμένη… άποψη, είπα λίγο να εκτονωθώ. Με το γνωστό ελληνικό τρόπο… του ξερόλα…

Ας το πάμε λοιπόν λίγο ανάποδα:

Οικολόγοι Πράσινοι

Που πάτε και μπλέκετε ρε παλικάρια; Μέχρι εκεί που φτάνουν τα πόδια σας… και να είστε ευτυχισμένοι με το 2,5%. Θέλατε και βουλή…

2 λάθη πιστεύω πως έκαναν:

1. όταν σας ρωτούν τι θα γίνει με την εξωτερική πολιτική, με την οικονομία, με την παιδεία… να απαντάτε “δεν έχω άποψη… εγώ δέντρα φυτεύω”. Πιστέψτε με… θα το εκτιμήσει ο λαός… Σας έβαλαν σε πάνελ και νομίζατε πως διεκδικείτε εξουσία… χαλαρώστε…

2. όταν σας ρωτούν για το Σκοπιανό, αφήστε κάτω τα στυλό και φύγετε… όποια απάντηση και να δώσετε, ή θα σας πετροβολήσουν, ή θα λέτε ψέματα… μην κοιτάτε που τα μάσησε το πρασινο-ροζ πουκάμισο, κάνοντας, και καλά…, τον θυμωμένο και την “πηδήξατε”. Με την πρώτη λάθος λέξη στο μέλλον, θα σας κρεμάσουν στην Αριστοτέλους! Τι να σου κάνει και αυτός ο Καφετζόπουλος;;;

ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Ρε πως τα φέρνει η ζωή… πόσα χρόνια πέρασαν από το 17% πρόθεσης ψήφου προς τον Αλεξάκη; 40; Μπαααα…. 2-3 μόνο. Και πάλεψαν να μπουν στη βουλή (έτσι, για να έχει και ένα κόμμα να διοικήσει ο Αλέξης…). Τα κατάφεραν, σχετικά άνετα, με 4,6%, αλλά πέρασαν το άγχος του “πρωτάρη” για δεύτερη φορά. Και έφτασαν σε αυτό το σημείο γιατί όπου υπάρχει πολύ δημοκρατία… στη δημοκρατία… δε σου βγαίνει σε καλό…!

Από την άλλη υπήρξαν τυχεροί γιατί όλο το ζουμί της συζήτησης, απλώθηκε το Σεπτέμβρη. Αν οι εκλογές γινόντουσαν Χριστούγεννα ή Φλεβάρη, μετά δηλαδή από την 17^η Νοεμβρίου ή την επέτειο του Γρηγορόπουλου, και με δεδομένη τη στήριξή τους στα “καλόπαιδα” με τις κουκούλες, βλέπω να έκαναν παρέα στους οικολόγους σε κανένα βουνό…

ΛΑ.Ο.Σ

Προηγήθηκε 1-0 το 2004. Έβαλε και ένα δεύτερο γκολ το 2007, αφού πρώτα έκανε αλλαγή τους παίκτες που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα…

Το 2009 αποφάσισε να κάνει συντήρηση δυνάμεων… δεν έκανε επίθεση για να μην αφήσει εκτεθειμένα τα μετόπισθεν. Άλλωστε δε θέλει, προς το παρόν, να κερδίσει με 5-0… μια χαρά είναι αυτό το σκορ. Με αυτό περνάει στην επόμενη φάση, όπου πλέον θα πρέπει να τον λαμβάνουν σοβαρά υπόψην…

Κ.Κ.Ε.

Ήταν παλιά το κόμμα σου λαέ… έκανε μια μικρή βουτιά της τάξεως του 0,6%. Και μόνο με έναν τρόπο εξηγείται αυτό… πέθαναν μερικοί ψηφοφόροι σε αυτήν τη διετία…

Υ.Γ. ελπίζω να ενημερωθήκατε πως η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε πριν… 18 χρόνια! Βάλτε τη Λιάνα μπροστά, μπας και παραμείνετε τρίτο κόμμα…

Ν.Δ.

Ποιος σε έφτυσε παλικάρι μου; Τα δεδομένα γνωστά: 33,5%… πάνω από 10 μονάδες η διαφορά… η μεγαλύτερη στην ιστορία του κόμματος… το χαμηλότερο ποσοστό ever και όλα αυτά… στην επέτειο!

Ποιος ασχολείται με τα έργα; Ποιος ασχολείται με τα (κάποια… λίγα) χρόνια προβλήματα που έλυσες; Σε φάγανε τα σκάνδαλα… και δεν ήταν καν δικά σου! Είχες το bonus της επικοινωνίας και εφόσον το έχασες, σε πήρε η μπάλα. Και το έχασες γιατί έμπλεξες σε σκανδαλολογία… Σε έπιανε πανικός κάθε φορά που ακουγόταν κάτι. Ακόμη και οι μη-εμφανίσεις… πανικό προδίδουν. Δεν έπεισες πως ό,τι κακό βγήκε για αυτήν την κυβέρνηση, δεν ξεκίνησε το 2004! Ούτε το καρτέλ του γάλακτος, ούτε οι υποκλοπές, ούτε οι ανταλλαγές με τους super-μοναχούς, ούτε φυσικά οι μίζες της Siemens. Αλήθεια, υπάρχει κανένας πραγματικά σε αυτόν τον τόπο που πιστεύει πως όλα αυτά τα σκάνδαλα (και ό,τι άλλο δε βλέπουμε ακόμη…) ξεκίνησε με το που… ήρθε η Ν.Δ.; Είναι για γέλια… Φυσικά και φταίει και αυτή διότι τα βρήκε… και τα συντήρησε… Αλλά έπεσε σε τέτοιο λούκι, που τα πήρε όλα πάνω της και δεν είπε και κουβέντα… και ο καημένος ο κολλητός του Σημίτη ακόμη φωνάζει για το …μύριο… Ούτε αυτόν δεν άκουσαν, πανάθεμά τους!

Μέχρι και την κρίση χρεώθηκες στη συνείδηση του κόσμου!

Η αλλαγή όμως πάντα φέρνει κάτι καλύτερο… έφυγαν γύρω στους 70-75 παλαιοί βουλευτές από τη μέση. Όχι φυσικά πως δε θα υπήρχαν και άξιοι, απλώς (αναλογικά να το δεις…) έχει φύγει μεγάλη σαβούρα!!!

Απλώς, τελειώνετε γρήγορα με τις διαδικασίες σας, γιατί οι άλλοι είναι πεινασμένοι…

ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Θρίαμβος, Παρέλαση, Εξουσία κλπ. κλπ.

Πιστεύουν πραγματικά πως τα δύσκολα πέρασαν;

Ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνά κανείς σε αυτήν τη χώρα πλέον… δεν υπάρχει μεσαίος χώρος. Για να είμαι ειλικρινής, εκτός του κομμουνισμού, δεν υπάρχει κανένας χώρος! Οι παραδοσιακοί φανατικοί οπαδοί των κομμάτων σιγά σιγά… πεθαίνουν! Ο λαός μετακινείται πλέον μαζικά. Άλλωστε το μεγαλύτερο κομμάτι, αν δεν κάνω λάθος, των απογοητευμένων της ΝΔ πήγε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ… όχι στον Καρατζαφέρη… στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Οπότε… κανείς να μην επενδύει στη νίκη αυτή ως κεφάλαιο… άλλωστε δεν έχουν περάσει καν δύο χρόνια από την εποχή που το 80% των πασοκτσίδων έβριζε ως ανίκανο το Γιωργάκη, είχαν το Βενιζέλο ως μεσσία και μετά από… 10 μέρες άλλαξαν γνώμη! Και τώρα τελειώνουν το ράψιμο των κοστουμιών των υπουργείων… Δε διαφέρει λοιπόν πολύ από το σεξ… ό,τι ανεβαίνει… κατεβαίνει… και αντίστροφα… Ενίοτε και πολύ γρήγορα!

Έμελλε λοιπόν να ζήσουμε σε μια χώρα που έχει πρωθυπουργό κάποιον που προσπάθησε να βάλει αλυσίδα ποδηλάτου… εν κινήσει… και κοροϊδεύαμε τον George Bush Jr…

Πρέπει όμως να το παραδεχτούμε… το έπαιξαν έξυπνα το παιχνίδι. Πήγαν τη συζήτηση εκεί που ήθελαν, έριξαν και μερικές βόμβες κρότου-λάμψης (για να μη “βλέπει” κανείς τίποτα), άνοιξαν την αγκαλιά τους και… περίμεναν. Βέβαια, ξαναλέω, η πλάκα είναι πως κάποιοι νομίζουν πως τα δύσκολα πέρασαν. Με τις λίγες μου εμπειρίες στη ζωή, δεν έχω γνωρίσει άλλο κόμμα που θα κυβερνήσει με τόσο μεγάλο ποσοστό των Μ.Μ.Ε. μαζί του. Δεν είμαι σίγουρος καν αν ο Μπερλουσκόνι έχει υπέρ του τόσα κανάλια και τόσες εφημερίδες… Και σίγουρα ο Σίλβιο δεν έχει και τα συνδικάτα μαζί του! Αλήθεια ο πρόεδρος της ιταλικής ΓΣΕΕ πανηγύριζε στο εκλογικό του Forza Italia μετά τις τελευταίες εκλογές; Δε νομίζω… πρέπει να είναι και αυτό ελληνική πρωτοτυπία! Τώρα, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για τους εργαζομένους; Έλα μωρέ… λεπτομέρειες… σήμερα γιορτάζουμε!

Η πλάκα είναι βέβαια πως τώρα θα πρέπει να μας πείσουν τα διάφορα… MEGA πως όλα είναι υπέροχα… Βλέπεις, ήταν πολύ εύκολο να μας πείσουν πως όλα ήταν κόλαση… αλλά ο παράδεισος είναι πιο δύσκολος… Διότι, έως τώρα είχες κύριε το βήμα να διακηρύττεις απλόχερα πως τα STAGE είναι… διαβολικά και πως πρέπει να καταργηθούν. Και δε μπήκε κανείς δημοσιογράφος στον κόπο να σε ρωτήσει τί θα απογίνουν οι συμμετέχοντες στα STAGE… όλοι πιστεύουν πως θα προσληφθούν στο δημόσιο… μπουχαχαχαχα!
Πραγματικά είναι μεγάλη μαγκιά να σταματάς την κουβέντα εκεί που σε συμφέρει. Πρέπει βέβαια να συμφωνεί και ο συνομιλητής…

Παρόλα αυτά, εκτός από τους φανατικούς, πιστεύω πως όλοι οι υπόλοιποι θέλουν να πάει καλά η νέα κυβέρνηση. Ας σταματήσει τον κατήφορο (που θα σταματήσει μόνος του… αλλά, τέλος πάντων) και οι έλληνες είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν πολλά πράγματα… το έχουν αποδείξει άλλωστε στο παρελθόν… Βέβαια, κάτι μου λέει πως έχουμε να φάμε πολλούς Πάγκαλους, Ρέππες και Γείτονες ακόμη στη μάπα… Θα δείξει…

Όπως ακόμη μένει να αποδειχτεί και αν ο Γιωργάκης θα ξεκινήσει από λευκή σελίδα ή… δεν ξεχνά. Και αυτό θα φανεί πως θα διαχειριστεί το μοναδικό άνθρωπο που, αν γίνει ποτέ πρόεδρος του κόμματος, θα με κάνει να τους ψηφίσω: τον Ανδρέα Λοβέρδο. Ο άνθρωπος που βγαίνει μονίμως πρώτος στη μεγαλύτερη περιφέρεια της Ελλάδας, σίγουρα θα πάρει υπουργείο, ως άξιος που είναι, αλλά πόσο θα κάτσει εκεί; Ή, για να το ρωτήσω αλλιώς… πόσο γρήγορα θα πάρει τον πούλο ως υποστηρικτής του “άρπαγα της εξουσίας” κ. Βενιζέλου (έτσι; ….και γαμώ τις δημοκρατίες…).

Μεγάλη προσοχή λοιπόν Γιωργάκη… ο λαός αρχίζει να ωριμάζει… το 40τόσο γίνεται πολύ εύκολα 30τόσο… (ρώτα τον Κωστάκη…). Γι αυτό άσε προς το παρόν την αποποινικοποίηση των ελαφρών, άσε τις μαλακίες με την ξανακρατικοποίηση (έστω και μέρους) της Ολυμπιακής και του ΟΤΕ και άσε τα επικίνδυνα με τους Ρώσους… κράτα τα καλά που σου δίνουν και σώσε την καθημερινότητα… ξανοίχτηκες και έδωσες μεγάλη ελπίδα! Πολύ μεγάλη! Και ως γνήσιος Παπανδρέου… έπεισες τον κόσμο… μόνο που τώρα δεν είναι ‘81… τώρα έχουν βγει τα βασικά ένστικτα του λαού… δεν ξέρω λοιπόν πόσο χρόνο έχεις…

Για να ξεκαθαρίσω και τη δική μου θέση, ήθελα να πέσουν τα μπλε ρεμάλια… και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως δεν ψήφισα τα πράσινα ρεμάλια… για να είμαι ειλικρινής, δεν ψήφισα κανένα από τα παραπάνω ρεμάλια… με το ζόρι δεν μπήκα στο κόμμα της αποχής και ενέδωσα… έριξα αυτό που έκανα σχεδόν (με μια μικρή παρένθεση) στη ζωή μου… λευκαδούρα… άφησα τον υπόλοιπο ώριμο λαό να αποφασίσει (άσχετα αν 5-6 άνθρωποι με ρωτούσαν μέχρι την Κυριακή το μεσήμέρι… “τί να ψηφίσω”;). Δεν έκανα λοιπόν τίποτα να σταματήσω την έλευση των… σοσιαλιστών. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει πως όταν αλλάζει η κυβέρνηση… ο ΠΑΟ παίρνει πρωτάθλημα!!!

Ούτως ή άλλως, ξημερώνει μια άλλη μέρα. Και εγώ ένα πράγμα μόνο μπόρεσα να αρθρώσω την Κυριακή το βράδυ, βλέποντας τα αποτελέσματα: “γυναίκα, σήκω από τον καναπέ και ψάξε να βρεις τα χρυσά μας τα κουτάλια…”.

Διαφημίσεις

Σαφώς και οι κορυφαίες διαφημίσεις (και οι δύο κινητής τηλεφωνίας) του καλοκαιριού:

- στην πρώτη οι σεναριογράφοι “παίζουν” με τις λέξεις Παπαλουκάς… αμίλητο νερό… λες;… δημιουργώντας ένα λογοπαίγνιο πολύ ευχάριστο που σε συνδυασμό με τους πρωταγωνιστές (Παπαλουκά και Διαμαντίδη) κάνουν το αποτέλεσμα εκπληκτικό

- στη δεύτερη (με την οποία πάντα ξεκαρδίζομαι) όλα τα λεφτά είναι ο τύπος που βγαίνει από το μπάνιο τρέχοντας (και φρικάροντας τις συμμετέχουσες στο προξενιό) όχι  για τίποτε άλλο αλλά για τη χροιά της φωνής του όταν λέει “Έλα ρε man…  τί λέει; Όχι ρε, τί να ενοχλείς;”. Όποιος έχει επαφή με έφηβους θα διαπιστώσει πως αυτός ο τύπος εκφράζει πιστά τον τρόπο ομιλίας πολλών από αυτούς…

Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, τώρα που τα γράφω αυτά διαπιστώνω πως αν και δεν έχουμε και πολλές εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, σε καμιά από τις δύο διαφημίσεις δε θυμάμαι ποια διαφημίζεται… μήπως οι συγκεκριμένες διαφημίσεις έχουν καταφέρει αυτό που δεν πρέπει; Δηλαδή, οι ίδιες να γίνουν το σημείο αναφοράς και να μην “περνάει” τελικά το προϊόν στον τηλεθεατή;

Φωτιάάάάάάά

Αυτές τις ημέρες έγινα μάρτυρας της νοοτροπίας των Ελλήνων μπροστά σε μία παράξενη κατάσταση της καθημερινότητας…

Κάτω από το χώρο εργασίας μου (στο πάρκιγκ του κτιρίου) πήρε φωτιά μία αποθήκη με όχι μεγάλες υλικές απώλειες και ευτυχώς καμία ανθρώπινη. Παρόλα αυτά ήταν ένα πολύ εντυπωσιακό θέαμα για περισσότερο από 1 ώρα… κυρίως γιατί έβγαινε πυκνός μαύρος καπνός αφού καιγόντουσαν πλαστικά κατά κύριο λόγο.

Anyway… κόσμος, πυροσβεστικά οχήματα, ανησυχία για τα αυτοκίνητά μας, κάμερες κλπ… συνέθεταν το σκηνικό της… κρίσης…

Οι πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν πως έχουμε πολλές φορές λανθασμένη εντύπωση για μερικά πράγματα. Χρόνια πίστευα πως το να είσαι πυροσβέστης είναι μια πάάάάάάάρα πολύ καλή δουλειά, χωρίς πολύ κόπο και με αρκετά καλές (περισσότερο από όσο πρέπει) δουλειά του δημοσίου… πιστεύω πως αν δεν καταργούσαν και το τάβλι, θα ήταν στην κορυφή της λίστας με τις δημόσιες υπηρεσίες…

Όταν όμως κάλεσα την πυροσβεστική (αν και έμπλεξα για λίγο με έναν… μαλέα στο τηλέφωνο) δεν περίμενα πως μετά από 3 περίπου λεπτά θα άκουγα σειρήνες!

Ούτε περίμενα πως θα εκτιμήσω τόσο τη δουλειά των πυροσβεστών  βλέποντάς τους να μπαίνουν στο … μαύρο πουθενά με σκοπό να σώσουν (μέσα σε όλα τα άλλα) και την περιουσία μου (φυσικά τίποτα από αυτά δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή αλλά η δουλειά τους ήταν ούτως ή άλλως εξαιρετική).

Οφείλω λοιπόν να αναθεωρήσω την άποψή μου για το επάγγελμα αυτό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι έτσι τα πράγματα… ίσως να ισχύει αυτό που εκτιμούσα μέχρι τώρα… αλλά εγώ άλλαξα γνώμη πλέον (όπως έχει πει και ένας φανατικά κολλημένος κομμουνιστής συνάδελφος: μόνο οι φανατικοί δεν αλλάζουν γνώμη!)

Από εκεί και πέρα, μπορείς με ένα ψυχρό μάτι να δεις την ηλίθια νοοτροπία των πολιτών…

Όλοι έπρεπε να είναι στην είσοδο του πάρκιγκ για να δούν (αγνοώντας φυσικά τις υποδείξεις των πυροσβεστών για πιθανή έκρηξη ή ό,τι άλλο…)!

Ένας super Έλληνας πήρε το μηχανάκι του από το χώρο της εισόδου του πάρκιγκ και το πάρκαρε (και το κλείδωσε!) μπροστά στο πυροσβεστικό όχημα περιορίζοντας σημαντικά τις κινήσεις των πυροσβεστών που τραβούσαν λάστιχα με νερό!

Είμαι δίπλα στο χώρο και ακούω κάθε πυροσβέστη που βγαίνει από το πάρκιγκ, αγωνιώντας και εγώ όπως και οι άλλοι συνάδελφοι για τα αυτοκίνητά μας… ακούω κάποια στιγμή πίσω μου κάποιον να λέει πως τουλάχιστον ένα αυτοκίνητο πήρε φωτιά. Χωρίς να έχω ακούσει κάτι τέτοιο από αυτούς που είχαν μπει μέσα (!) τον ρώτησα που το έμαθε… και η απάντηση ήταν… από το ραδιόφωνο! (πραγματικά θυμήθηκα κάποιο παρεμφερές επεισόδιο από τους “Δυο Ξένους”… το μόνο που έλειπε ήταν να ακούσω τον Πυραγό, ως άλλο Χαϊκάλη, να συζητάει με τη γυναίκα του για το μεσημεριανό φαγητό…)

Η αστυνομία έχει τραβήξει κορδέλες για να απομονώσει το χώρο γύρω από τη φωτιά… Τί αντιλαμβάνονται οι περαστικοί βλέποντας την κορδέλα;;; Όχι… δεν αντιλαμβάνονται πως πρέπει να σταθούν πίσω από αυτή γιατί απαγορεύεται… αντιλαμβάνονται (ω Δία!) πως δυστυχώς πρέπει να σκύψουν για να την περάσουν!

Επόμενη μέρα και διαβάζω μία τοπική εφημερίδα… γράφει χαρακτηριστικά για τη φωτιά που εκδηλώθηκε στην αποθήκη μας και περιορίστηκε τελικά εκεί: “οι πρώτες πληροφορίες για τη φωτιά ανέφεραν πως ξεκίνησε από ένα αυτοκίνητο αλλά  στη συνέχεια αποδείχτηκαν αναληθείς καθώς η φωτιά ξεκίνησε από το λεβητοστάσιο!!!”

Tribute to Michael Jackson

Έσχατη είδηση των τελευταίων ημερών ο θάνατος του “βασιλιά” της Pop. Πέθανε όπως ακριβώς έζησε: κάτω από μυστήριες συνθήκες και ανάμεσα σε φάρμακα, ασθένειες, ύποπτους προμηθευτές.

Πάρα πολλοί οι άνθρωποι που στεναχωρήθηκαν πραγματικά για το θάνατό του (ανάμεσά τους και ο γράφων, αν και δεν κόβει και τις φλέβες του…). Ίσως ο κυριότερος λόγος είναι γιατί όλοι αντιλαμβάνονται πως είναι ένα τέλος εποχής η απώλειά του… όσο να πεις…

- με 750.000.000 εκατομμύρια πωληθέντες δίσκους (είναι τυχερός γιατί μεγαλούργησε σε δύο δεκαετίες που το Internet ήταν ακόμη στα σπάργανα…)

- με 13 του τραγούδια να περιλαμβάνονται στα 100 καλύτερα όλων των εποχών σύμφωνα με το Billboard αλλά και 4 τραγούδια του με τους Jackson 5 στην ίδια λίστα

- με τις χορευτικές του κινήσεις να αντιγράφονται από δεκάδες καλλιτέχνες και χιλιάδες οπαδούς του παγκοσμίως

- με το βιογραφικό του που τον αναδεικνύει ουσιαστικά ως ταλέντο από τα 5 του χρόνια και ως επαγγελματία τραγουδιστή από τα 12 του!

- με τις συνεργασίες του με τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκοσμίου showbiz (από τους James Brown, Luciano Pavarotti, Eddy Murphy, Michael Jordan, Magic Johnson έως την Britney Spears και τον Justin Timberlake που μου έρχονται στα γρήγορα στο μυαλό…)

- με τα εισιτήρια για τις 40 προγραμματισμένες φετινές συναυλίες του (μετά από πολλάάάάάά χρόνια) να εξαντλούνται μέσα σε… 1 ώρα!

- με τα cd του να ανεβαίνουν στις κορυφαίες πωλήσεις όλων των εποχών λίγες μόνο ώρες μετά το θάνατό του…

αλλά και…

- με τις δεκάδες επεμβάσεις που έκανε στο πρόσωπό του προσπαθώντας να αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, αλλά στην ουσία παραμορφώνοντας το αποτέλεσμα

- με την εμμονή του να γίνει… λευκός, προσπαθώντας να πείσει την ανθρωπότητα πως το δέρμα του αλλάζει μόνο του…

- με τις κατηγορίες να τον κυνηγούν για παιδοφιλία (αν και πρέπει να αναφερθεί πως δικαιώθηκε για τη συγκεκριμένη κατηγορία, έστω και μετά από πολλά χρόνια…)

- με τους γάμους και τα παιδιά του να αμφισβητούνται αμφότερα τόσο για τη γνησιότητα όσο και τη σκοπιμότητα που έγιναν

Αν λοιπόν όλα τα παραπάνω δεν επαρκούν για να πειστούμε πως ήταν ένας άνθρωπος που έμεινε στην κορυφή της δημοσιότητας για περισσότερο από 20 χρόνια τότε κάποιος θα μπορούσε να πει και άλλα… και άλλα… και άλλα…

Πολλοί είπαν πως αρκετά από τα εκατομμύρια της περιουσίας του προσπάθησε να τα χαρίσει στα παιδιά μέσω ενός παιδικού του ονείρου, δημιουργώντας την Neverland…

Άλλοι είπαν πως το έκανε για να έχει κοντά του παιδιά για πονηρούς σκοπούς…

Άλλοι πάλι είπαν πως ήταν απλώς ένα τεράστιος καλλιτέχνης με μυαλό δεκάχρονου παιδιού…

Πολλοί θα πουν πολλά από εδώ και πέρα…

Ο Stevie Wonder είπε πως τα τραγούδια του Michael Jackson δε θα πουλήσουν μόνο για τις επόμενες ημέρες αλλά θα έχουν την τύχη των τραγουδιών του Elvis Priesley…

Πάμε εκδρομήήήήήή

Εκδρομή στο Νέστο και φέτος με τα Cybernet στις 10-12 Ιουλίου…

Κάντε κλικ εδώ για την αίτηση…

Κάντε κλικ εδώ για τους κανονισμούς κα ι την αίτηση του Paintball

Είναι κάποιες μέρες…

Είναι κάποιες μέρες που γαμιούνται τα πάντα!!!

Κατσιμιχαίος speaking…

Δεν είμαι πολύ φίλος της διαδικτυακής παραδημοσιογραφίας. Δηλαδή, του να αναπαράγεις κείμενα από άλλα site, παρουσιάζοντάς τα ως δικά σου (έστω και ελαφρώς παραποιημένα… έως και… κακοποιημένα).

Ωστόσο, είναι καλό να αναπαράγονται ενδιαφέροντα κείμενα τα οποία ο δημιουργός τους θα ήθελε να διαδοθούν. Όπως λοιπόν έκανα με “το τελευταίο γράμμα” αλλά και το άρθρο του Μπαμπινιώτη (το οποίο ακόμη προσπαθώ να βρω που “ταξιδεύει”…), το ίδιο θα κάνω και με την επιστολή του Πάνου Κατσιμίχα προς το Μιχάλη Χατζηγιάννη μέσω του “7″ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, εξαιτίας της φράσης του τελευταίου “η αντιπροσωπεία του έντεχνου έκλεισε”.

Προσωπικά αντιλαμβάνομαι την επιστολή τούτη ως κίνηση ολόκληρης της “έντεχνης” προς όλη τη “σκυλοποπ”. Συμφωνώ πλήρως με το περιεχόμενο της επιστολής, το οποίο δεν είναι αντίθετο απαραίτητα προς το γεγονός ότι μου αρέσουν σε μεγάλο βαθμό τα τραγούδια του Χατζηγιάννη… Όπως και από την άλλη, η εκτίμησή μου προς το πρόσωπο του Κατσιμίχα είναι δεδομένη. Ωστόσο δεν ξεχνώ πως ως γνώστης της μουσικής είχε δηλώσει πως στη Eurovision η Παπαρίζου θα βγεί… τελευταία! Πλάκα έχουν όλα αυτά.

Κακώς όμως κουράζομαι εγώ… αφήνω τον Πάνο να τα πει και εγώ απλώς θα κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι μου…

“Αγαπητό Επτά,

Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο – τρεις επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα για όλα τα νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν. Και τι δεν είπε το παιδί: “Δεν έχω ανάγκη κανέναν”, δεν με βοήθησε κανείς, “τα κάνω όλα μόνος μου”, “δε με ενδιαφέρει τίποτα” κλπ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου δημοσιογράφου περί “ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου” που απέρριψαν το Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου “έντεχνου τραγουδιού” και συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της “σκεπτόμενης ποπ”. Καινούργιο είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη. Επειδή όλο αυτό το “κόλπο” είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω: Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριβώς; Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα; Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις τον κούκλο και θησαυρίζεις; Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων: Οι “έντεχνοι” και το “έντεχνο” που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις, αυτοί οι ίδιοι είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι. Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το “έντεχνο” (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς “μαγαζί” και “αντιπροσωπεία”; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις; Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι, θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις. Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι 17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ’ ένα δίσκο demo και παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα ξέρεις όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία “έντεχνο τραγούδι” γιατί το παρέλαβες στα Αρίων, αφού η “αντιπροσωπεία έκλεισε”; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;

Άκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω: Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα. Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της; Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. “Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγματα”. Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησέ με ελεύθερα ή κάτσε και σκέψου.”

Πάνος Κατσιμίχας “

Πολιτικόμουτρα…

Τί είναι το έγκλημα του κλεισίματος μιας τράπεζας μπροστά στο έγκλημα της δημιουργίας μιας τράπεζας;

Κρίση

Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι κόπτονται πως περνάμε τη μεγαλύτερη κρίση που έχει περάσει η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Αν έχει κάποια μικρή βαρύτητα η γνώμη μου… εγώ νομίζω πως περνάμε μια σοβαρή κρίση… αλλά όχι αυτή που θεωρούν οι τηλε-ταγοί των λαών. Εγώ παίρνω τη λέξη “κρίση” με την ωραία σημασία της… Είναι μία εποχή που όλοι κρίνουμε τη ζωή μας και κρινόμαστε από την κοινωνία στην οποία έχουμε ενεργή συμμετοχή. Ήρθε μία στιγμή να σκεφτεί ο κάθε άνθρωπος σα μονάδα, αλλά και σαν κοινωνία, το πως χτίζει τη ζωή του. Με ποια εχέγγυα, με ποια χρήματα, με τί κριτήρια επιλέγει τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν. Ήρθε η ώρα να βάλουμε την λέξη “κρίση” μέσα σε μία πιο σημαντική λέξη: την αυτοκριτική!

Υπάρχουν και χειρότερα

Λόγω της λεγόμενης κρίσης σαφώς και έχουν δημιουργηθεί διάφορα προβλήματα στην αγορά. Το χρήμα δεν κινείται και δε γίνονται επενδύσεις. Βέβαια, σε αυτό το επίπεδο, δεν επηρεάζει σε καμία περίπτωση εμάς τους… κοινούς θνητούς. Γενικώς… χεστήκαμε αν η Marfin ή ο Λαμπράκης θα αγοράσει άλλη μία εταιρία ή όχι. Εμάς θα μας αγγίξει από τη στιγμή που θα ξενινήσουν οι απολύσεις. Τότε υποφέρει ο λαός. Τότε θα πάψει να υπάρχει χρήμα στην αγορά. Στην πραγματική αγορά! Στα μανάβικα, στα ψαράδικα, στα γαλακτοπωλεία, στην παροχή υπηρεσιών… (στις καφετέριες δεν υπάρχει ποτέ πρόβλημα…). Προς το παρόν… οι τράπεζες δε δίνουν εύκολα δάνεια. Και αυτό το ονομάζουμε κρίση!!! Τόσα χρόνια που έπαιρναν όλοι δάνεια, χωρίς φυσικά να είναι στην εύκολη θέση να τα αποπληρώσουν… τί είχαμε; Ευημερία;

Το νεοέλληνα τον αντιλαμβάνομαι σαν έναν ναρκομανή που όταν συνεχίζει να παίρνει τη δόση του είναι καλά (στην καθημερινότητά του) αλλά στην ουσία κατεβαίνει ακόμη περισσότερο την κατηφόρα της ζωής. Και ξαφνικά τον σταματάς! Δεν του κάνεις κακό… μπορεί φαινομενικά να υποφέρει αλλά δεν του κάνεις κακό! Ίσα ίσα που έπρεπε να τον σταματήσεις νωρίτερα… γιατί όσο νωρίτερα τον σταματούσες, τόσο λιγότερη ανηφόρα θα είχε να διανύσει επιστρέφοντας…

Mazo

Έχω το μαζοχισμό ακόμη να παρακολουθώ πολιτικές συζητήσεις. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι στην ηλικία μου το κάνουν ακόμη αυτό. Και φυσικά είναι μαζοχισμός, αν παρατηρήσεις τους συμμετέχοντες, τα θέματα και την ουσία των λόγων αυτών των συζητήσεων. Αλλά τί να πεις; Κάθε άνθρωπος έχει τα προβλήματά του…

Διαξιφισμοί του κώλου

Οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι συμμετέχουν σε αυτά τα πάνελ της συμφοράς. Και φυσικά είναι μακριά από την ουσία… ίδιες ερωτήσεις… ίδιες απαντήσεις… ίδια μυαλά. Βλέπεις (και καλά) ανθρώπους που εκπροσωπούν την κοινωνία. Ποτέ όμως δε θα δεις σε ένα πάνελ 5-6 ή και 7 άτομα που είναι η κοινωνία… ποτέ δε θα δεις 2 μαθητες, έναν οικοδόμο, έναν καθηγητή, έναν μανάβη και έναν σεκιουριτά. Γιατί ή θα έπρεπε να έχεις ένα τεράστιο στούντιο για να χωρέσουν οι υπερδιπλάσιοι πολιτικάντηδες… ή θα είχες 2-3 πολιτικούς οι οποίοι θα γινόντουσαν ρεζίλι γιατί θα έπρεπε να απαντήσουν σε μη-sos ερωτήσεις!

Τα ίδια Παντελάκη μου

Το μόνο που παρακολουθούμε λοιπόν εμείς οι μαζοχιστές είναι ξύλινους ανθρώπους να ανταλλάσουν α-πα-ρα-δε-κτες φράσεις όπως “θα βγούμε” ή “θα χάσετε”. Αυτή είναι ολόκληρη η ζωή τους… δεν έχουν σκεφτεί βέβαια τί πρέπει να κάνουν αν βγούν! Το θέμα είναι να βγουν!!! Και δε ντρέπονται να το διατυμπανίζουν με τόσο ξεδιάντροπο τρόπο (πλεονασμός ήταν αυτό;). Και δεν αντιλαμβάνονται πως κοινός θνητός (…) αδιαφορεί παντελώς ποιοι θα τον κλέβουν!  Και τολμούν και  να συμπεριφόρονται σαν εκπρόσωποι του λαού, αλλά αν τους ακούσεις να μιλάνε, πάντα ο λαός είναι σε τρίτο πρόσωπο… “ο λαός δεν έχει να φάει”, “ο λαός υποφέρει” κλπ. “Σιγά ρε μεγάλε! Εσύ που είσαι; Μέσα στα παλάτια; Προφανώς εσύ δεν αισθάνεσαι λαός… “Το ξέρουν πως αν αναφερθούν σε πρώτο πρόσωπο (“υποφέρουμε” ή “οι συντάξεις μας”) θα τους πάρουν με τις πέτρες…

Και μέσα σε όλα αυτά, δημιουργείται και ένα κόμμα, λέει, με βασικούς συντελεστές το Μάνο (60 ετών) και τον Κοντογιαννόπουλο (420 ετών)! Αν είναι δυνατόν!!! Κωλοκοινωνία! Να σε χαιρόμαστε! Αντί να γίνονται κόμματα από 20άρηδες, 30άρηδες, 40άρηδες με νέες ιδέες, άμαθοι στην πολιτικοί, ασυμβίβαστοι με γελοιότητες, οραματιστές… γίνονται κόμματα από τα απολιθώματα του παρελθόντος…

Μη γκρινιάζεις λοιπόν νεοέλληνα… τί από αυτά που τραβάς δε σου αξίζει; Σε τί ήσουν καλύτερος από την κοινωνία που ζεις;

Το τελευταίο γράμμα

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτι και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ. Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν υπερήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου. Έκανα τη σωστή επιλογή η συμβουλή σου ήταν η σωστή. Όταν το πάρτι τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητα τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου ήμουν σίγουρη ότι ήμουν καθαρή. Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε…

Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω ένα αστυνομικό να λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο». Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή. Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να μην κλάψω. Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει. Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ. Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να πεθάνω. Γιατί το κάνουν αυτό μαμά; αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές;

Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαιριά. Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί στο μπαμπά να είναι δυνατός. Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν θα οδηγούσε. Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν ζωντανή …
Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά?
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη…
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά…. και να σου πω πόσο σε αγαπάω.
Σε αγαπάω μαμά…. αντίο!!!

Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρόν σε ένα δυστύχημα. Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύριζε αυτές τις λέξεις η δημοσιογράφος τις έγραφε σοκαρισμένη. Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης υπό την επήρεια Αλκοόλ.